Jasmijn Rose 03/07/2016 – 31/07/2016

roseweb

‘95% OF THE OCEAN IS UNDISCOVERED’
WATER, AIR AND THE HORIZON

Water and air have no identity, no physical basis, are chaotic and represent perfect diversity. They both exist, wandering, without form and without bordes. The horizon is what separates them, a invisible tension, a barrier between the game of the two opposing forces of heaven and ocean. The landscape is more than a presence, it’s a force, an icon. The painting of the landscape attempts to translate this feeling to the medium. Fleeting images that I try to register through my paint. The images are much more, much deeper than the snapshot it shows. I try to flesh out the character of the water. It can be darker, stormier, more foaming, more fragile, immovable or slightly rippling. These different emotions are all there to create harmonious and melancholic landscapes. The fury of the storm in relation to the endless and everexpanding ocean. I turn my back on ‘the world’ as we know it, detaching myself from reality. But how hard I might try, a small distance always remains. After all, I am also just a spectator. Our restless nature remains just out of reach. Disorder remains, moving in all directions.

The wooden panels I use as my hardened canvas help me to portray this force, even though there is no reality to hold on to. The panels can even have an active role by remaining bare. The force and the dynamics of the wood itself, the fact that it can be influenced by temperature or humidity, removing certain layers… it all plays its part in the work. When I do my research, I let go of all expectations. I dig deep to create images from oilpaint. Appearing and disappearing images, construction and deconstruction, pushing boundaries until the reality of the landscape disappears and a new reality appears. An endless dance of light, space and movement. Layer upon layer to create depth and remove certainty. Breaking through the different understandings of what we perceive. Only by experimenting with the framing, the necessary energy can be injected to help create the conflicting experience.

A WAVE, WITHOUT STORY, AND ITS RADICAL IMAGE


‘95% DE L’OCEAN RESTE NON DECOUVERT’
L’EAU, L’AIR ET L’HORIZON

L’eau et l’air n’ont pas d’identité, pas de fondement, ils sont désordonnés et symbolisent la diversité. Tous deux mènent une vie de nomade, sont sans formes et sans limites.  Ils existent en différentes formes de groupes, tel que rivières, mers, océans, …  En soi ils n’ont pas de forme universelle  – ce sont des icônes. La seule ligne de démarcation est l’horizon, invisible mais néanmoins définissable par un mot. L’horizon est la ligne de tension, une frontière entre le jeu des forces opposées du ciel et de l’océan.
Le paysage n’est pas une chose mais une force dont le tableau veut faire ressentir l’exécution.   Je tente de fixer ces images fugitives et insaisissables par le biais de la peinture.    Les images sont beaucoup plus, beaucoup plus profondes qu’en snapshot de l’instant.  A cet instant je me trouve dans mon image, dans l’eau et je la rends encore plus sombre, plus mystérieuse, plus profonde, plus sauvage, plus tempétueuse, plus têtue, plus friable, immobile ou doucement ridée. Par ces contradictions je tente de créer des images harmonieuses et mélancoliques. La tempête féroce envers l’océan apparemment monotone et infini.

Ma base, ce sont des milliers de photos de mers, océans et paysages aquatiques ainsi que la fascination pour ce milieu puissant, calmant, dangereux et le moins étudié. Je tourne littéralement le dos au « monde » ; je ne me sens pas les pieds sur terre. Les différents points de vue ont leur place dans l’ensemble de l’œuvre afin d’étayer la puissance et l’indifférence. Il y a toujours une petite distance, à un moment donné je suis également spectateur. Nous ne pouvons jamais entièrement cerner la nature, le paysage et surtout leurs variations, bien que la plupart des changements sont intervenus par l’homme, parfois positivement, parfois négativement. Le phénomène de la nature est désordonné, il symbolise la diversité, est plein de contradictions et peut virer de tous côtés. Cette puissance est rendue sur des panneaux en bois, une toile durcie afin de quelque peut contenir cette puissance, bien qu’il n’y ait pas de point d’appui dans la réalité. Les panneaux ont leur rôle à jouer dans l’image en laissant des parties sans peinture. Un quelconque appui quand-même ?


‘95% OF THE OCEAN IS UNDISCOVERED’
WATER, LUCHT EN DE HORIZON

Water alsook lucht hebben geen identiteit, geen fundament, zijn wanordelijk en symboliseren diversiteit. Beiden leiden ze een zwerversbestaan, zijn vormloos en onbegrensd. Ze bestaan in verschillende groepsvormen zoals rivieren, zeeën, oceanen, … Ze hebben geen universele vorm maar zijn iconen. De enige scheidingslijn is de horizon; een spanningslijn, een grens tussen het spel van de tegengestelde krachten van de hemel en de oceaan. Het landschap is geen ding maar een kracht waarvan het schilderij de uitwerking laat voelen. Vluchtige, ongrijpbare beelden die ik vastleg in schilderkunst.  De beelden zijn veel meer, veel dieper dan een snapshot. In dat moment geef ik het water nog donkerder, mysterieuzer, stormachtiger, schuimender, breekbaarder, roerlozer of zacht rimpelend weer. Ik tracht met deze tegenstellingen harmonieuze, melancholische landschappen te creëren. De woeste storm in contrast met de eindeloze eentonige oceaan. Ik keer mijn rug naar ‘de wereld’, ik onthecht mezelf van de realiteit. Toch is er altijd een kleine afstand, uiteindelijk ben ook ik enkel een toeschouwer. De natuur en haar rusteloosheid laat zich nooit helemaal vatten. Het is wanordelijk, gaat alle kanten op.

De houten panelen geven deze kracht weer, een verhard canvas die de kracht enigszins weet vast te houden, ook al is er geen houvast in de werkelijkheid. De panelen spelen soms een rol door onbeschilderd te blijven. Toch enige houvast? De kracht en het veranderlijke van het hout , buigen door vocht en warmteverschillen, wegschuren van lagen, spelen mee in het werk. Mijn basis bestaat uit duizenden foto’s van zeeën, oceanen en waterlandschappen, aangevuld met de fascinatie voor dit krachtig, rustgevend, gevaarlijk en het minst onderzocht medium. In mijn onderzoek laat ik alle verwachtingspatronen los. Voor ik begin weet ik het eindresultaat niet. Er worden elementen toegevoegd of net juist weggelaten. Op de houten panelen begin ik beelden te boetseren met olieverf. Interessante stukken worden afgeplakt en er wordt verder gebouwd. Slechte stukken worden weggeschuurd, er komt iets helemaal nieuws of er wordt iets herpositioneerd. Het verschijnen en verdwijnen, constructie en deconstructie, schilderen en overschilderen tot op het grensgebied van het herkenbare en het ongewisse van een mogelijke voorstelling. Het is een eindeloos spel van licht, ruimte en beweging. Laag op laag om de diepte te creëren waarbij zekerheden wegvallen en er interessante beelden komen. Doordringen in de gelaagdheid van de zintuiglijke beleving. Enkel door te experimenteren met de beeldsnit kan de nodige energie worden geïnjecteerd om zo’n gedwarsboomde ervaring te bewerkstelligen

‘DE GOLF, ZONDER VERHAAL IN AL ZIJN RADICALITEIT’

JASMIJN ROSE